Selecteer uw taal   

Kaaimaneilanden

Aankomen op de Kaaimaneilanden is alsof je in een warm bad stapt.  Je ontspant, en vergeet ogenblikkelijk alles waar je je net nog druk over maakte.  Langzaam word je van binnen schoon en bij mij komt de tekendrift al gauw weer vrij.  Op een rotsige punt in de buurt van het huis krioelt het vaak van de overwinteraars, maar dan wel steenlopers, zilverplevieren en bontbekplevieren.  Ze lopen over de stukken koraal op zoek naar een garnaaltje, krabbetje of een ander klein hapje.  Ook op zoek naar de warmte, deze vogels komen uit Amerika, Canada en sommigen uit Alaska.

De tekeningen van Marjolein

Caribbean blue

Jarenlang al verzamel ik de stukjes blauw aardewerk die ik op het strand van de Kaaimaneilanden vind.  Het zijn restanten van de serviezen in de huisjes die in de grote orkaan van 1932 verwoest werden.  Onze buren zijn inmiddels ook fanatieke verzamelaars.  Samen zouden we er zolangzamerhand een complete uitzet van kunnen plakken...

Nu heb ik er een nieuwe rage bij.  Ik ergerde me altijd zo aan glasscherven op het strand.  Oplossing??  Verzamelen!!  Ik bewaar ze in glazen potten op de vensterbank.  Als het licht erop valt, is het alsof je die blauwe Caribische zee ziet.  Alsof het versteend water is.  Zeeglas, mat geslepen door het koraalgruis.

En ineens ben ik blij met ieder stukje glas dat ik vind.  Edelstenen in de uitverkoop.

Papegaaien

Dat kleine hagedisje, een anole, eet miertjes van de kokosnoten.  Het is een vrouwtje, haar man is fel zee-groen van kleur.

Vaak worden we hier 's ochtends gewekt door het geschreeuw van een troepje papegaaien.  Ze houden van hard. Kei-hard. Zo houden ze contact met elkaar. In losse troepen schuimen ze de vruchtbomen en palmen van het eiland af. Ik heb ze eens met z'n dertigen in een boom met rijpe mango's bezig gezien. Dan gaat het oogsten snel. Er werd hoorbaar genoten.

Als je die troepen zo heerlijk samen ziet klooien, wil je nóóit meer een papegaai in een kooitje stoppen.  Hij wil zon, warmte, mango's, dadels, papaya's, klimmen, vliegen, schreeuwen, en veel gezelschap.

Suikerdiefje

Suikerdiefje op hibiscus

Vissen

De zomermaanden zijn de hurricanemaanden in het Caribisch gebied.  Ik zal het jaar 2004 nooit vergeten, toen de verwoestende hurricane "Ivan" recht over onze Kaaimaneilanden trok.  Diezelfde rustige turkoois-blauwe zee waar ik nu over uitkijk, veranderde toen in een woeste watermassa met huizenhoge golven, die met onvoorstelbare kracht alle huizen aan onze kustweg leegspoelde.

En in dié zee moet ik nu mee snorkelen met Mischa en Carrie.  Uitvluchten helpen niet.  Ze beloven dat ze me niet zullen laten verdrinken.  En ik overwin mijn diepgewortelde angst.  Op het moment dat ik onder water ga, verandert de wereld op slag.  Ademloze schoonheid.  Het is doodstil, alles lijkt te vertragen...

Zacht wordt ik opgenomen door de golven, terwijl ik aan de mooiste vissen voorbij gedragen wordt.  Mischa ontdekt een haai die een ochtendslaapje naast een brok hersenkoraal doet.  We zwemmen rustig door een school vissen, ze trekken zich niets van ons aan.  Halverwege de baai vinden we een pilaar van onze gazebo terug, mooi begroeid met algen, anemonen en dankbaar in gebruik genomen door de vissen.  Ik wil een prachtige barracuda van wel een meter lang volgen, maar dat mag niet van Carrie. Ja, snorkelen is echt geweldig!

Palm warbler

We gaan terug naar de Kaaimaneilanden.  De verwoesting die orkaan Ivan in 2004 aangericht heeft is met geen pen te beschrijven.  Wij mogen van geluk spreken, on huis staat er nog.  Zand en koraal een meter hoog tegen de ramen.  Maar onze tuin, onze heerlijke tropische tuin, vol vogels en vlinders, is weg.  Leeg.  Meegenomen door de metershoge golven.

Ons vriendje "Vogeltje," een palmwarbler, is er nog!!!  En daar zitten we dan samen aan onze tuintafel.  Ik houd het niet droog.  Vanaf deze plek op het terras keek je uit op de palmen, het mangrovebos, de bougainvilleas.  Altijd was er schaduw.

Er zaten reigers in de mangroves.  Zilverreigers, koereigers, en de kleine groene reigertjes, zo groot als een vlaamse gaai.  De mangroveduif broedde daar, de ijsvogel overwinterde er.  De bodem krioelde er van de heremietkreeftjes en krabben, er waren vlinders, hagedissen en boomkikkers.  Weg, weg, alles is kaal en doods.  Er is geen biotoop meer voor ze. Naakte rots.

Als de zon vuurrood ondergaat, lopen we nog even over het strand.  Alles is omgewoeld.  Tussen de grote brokken koraal vinden we zowaar nog scherven serviesgoed van die vorige verschrikkelijke hurricane in 1932.  Geschiedenis in het strand geschreven.

 

Inloggen

Vul uw e-mailadres en wachtwoord in om in te loggen.
Mijn e-mail adres:
Mijn wachtwoord: (wachtwoord vergeten?)