Selecteer uw taal   
12 SEP

Late zomer in Missouri


Het is september, het eerste opstapje naar de herfst.  Het is 38 graden als we landen op het vliegveld van Kansas City.  Na een te koude en verregende zomer in Nederland, heb ik daar geen problemen mee.  De volgende ochtend ben ik al op als het nog donker is en zittend aan mijn werktafel zie ik de zon opkomen, een grote vuurrode bal die langzaam boven de bomenrand in de verte uitkomt en alles in een gouden licht zet. Majestueus!

In de grote vijver ontdek ik zes blauwvleugeltalingen- een groep Canadese ganzen vliegt luid gakkerend vlák voor mijn raam door, en aan de overkant van de vijver loopt een groepje witstaartherten.  Twee moeders, allebei met een tweeling.  Twee hertenkalfjes hebben nog de witte vlekkentekening,die zijn dus wat jonger.  Onder mijn raam door lopen een paar kalkoenen....

Ik ben weer "thuis", ver van huis.  In een totaal verschillende wereld,maar een wereld die me na bijna 20 jaar  heel vertrouwd geworden is.  Als ik de feeders voor de kolibrie’s, gevuld met een suikerwater oplossing, ophang, duurt het maar een minuut of tien voor ze het in de gaten hebben.  Ze vliegen snorrend om mijn oren, schuw zijn ze niet- daar hebben ze geen tijd voor! Vergis je niet, die piepkleine vogeltjes, gekleed in een smaragdgroen iriserend pakje, zijn territoriale doerakken!! Eén kolibri heeft de feeder binnen het uur geclaimd als de zijne. Hij drinkt tot hij niet meer kan, maar gaat er dan vlakbij in een boom zitten.  Onzichtbaar.  Maar zo gauw er een andere kolibrie in de buurt komt, jaagt hij als een motorduivel achter hem aan, WEGWEZEN!  Dat gaat ontelbare malen per dag zo.  Zo'n piepvogeltje, zo volgeladen met furie,een vogeltje met een bijzonder kort lontje!

De keukentuin herken ik haast niet, zó groen en rijk.

Natuurlijk weet ik hoe uitbundig rood de Northern Cardinal is, maar na een zomer met koolmezen, subtiel getinte roodborsten en heggenmussen, schrik ik even van die grote vuurrode vogel die langs me weg schiet.  Een blauwe gaai komt drinken in mijn hemelsblauwe vogeldrinkschaal....hmmm, mijn penselen beginnen me te kriebelen!
Even later zie ik de twee kardinalen de bessen eten uit de kamperfoelie.  Een koraalrood bloeiende kamperfoelie, rode bessen en twee rode kardinalen...ik zal er zo even een schets van maken.

Dan zie ik iets wat zeker een tekening moet worden: twee kolibrie's drinken, staand in de lucht,de nectar uit de bloemen van de  Blue sage,Salvia azurea.  Hun vleugeltjes slaan zó snel dat ze bijna onzichtbaar zijn.  Een grote zebra-koninginnenpage die ook komt drinken, is groter dan die kolibrie's!  Als ik een bloemtakje mee naar mijn tafel neem om wat details te schetsen, ontdek ik ook een prachtige krabspin op een van de bloemen, zó goed gecamoufleerd dat een argeloze zweefvlieg hem pas ontdekt als hij het loodje legt.
Dat is het leuke van leven op verschillende plaatsen: telkens kijk je weer met nieuwe ogen naar de natuur om je heen. Pas écht thuis ben ik, als ik de bos gele zonnebloemen en coreopsis die ik tijdens mijn wandeling over de paden door de prairie geplukt heb,in mijn favoriete vaas schik en ze op de eettafel zet.  Vanavond komen Mischa en Carrie eten en Gaston maakt paddestoelen- risotto.

Als we straks weer op Schiphol arriveren, geniet ik enorm van het Nederlandse landschap, nu ben ik nog even ademloos van al het moois hier om me heen in Missouri.
Ik ben trouwens benieuwd wanneer de wasberen ontdekken dat we er weer zijn...

 

Inloggen

Vul uw e-mailadres en wachtwoord in om in te loggen.
Mijn e-mail adres:
Mijn wachtwoord: (wachtwoord vergeten?)